Wees lief voor jezelf

FiliaeBlogWees lief voor jezelf

Het was duidelijk dat de kinderen mij echt niet accepteren als juf. ‘Mam, snap je dat niet?’ ‘Neeheee zo moet het niet!’ ‘Mam, ik wil niet dat je meekijkt!’     ~ Mieke

We hebben er nu drie weken op zitten in deze rare situatie. Het lijkt er wonder boven wonder op dat ik mijn draai wat ga vinden. En dat was werkelijk een hele weg.
Na de eerste week op school het werk voor mijn jongens te hebben opgehaald, startten we ambitieus aan het thuisonderwijs. Hop, lekker in de structuur, op tijd aan het ontbijt, geen schermtijduitbreiding en lekker buiten spelen. Lekker hoog die lat, moeders kon natuurlijk ook best doorgaan voor juf en we hebben al zoooveel ontberingen doorstaan, deze kan er ook nog wel bij.

Maar pff, dat viel toch even vies tegen.

Naast dat ik eigenlijk geen idee had wat de kinderen allemaal aan het doen waren, werd toch wel duidelijk dat de kinderen mij echt niet accepteren als juf (‘Mam, snap je dat niet?’ ‘Neeheee zo moet het niet!’ ‘Mam, ga eens weg, ik wil niet dat je meekijkt!’) Oké, oké, wat meer ruimte dan. Ik ga zelf ook wel aan het werk, boven. Maar nog geen vijf minuten later roept er één: ‘Mama, ik heb het af!’ Hm, veel te snel volgens mijn planning. Dan toch maar even wat extra schermtijd, nood breekt wet, toch?

Kwartier later: ‘Mama, ik vervéél me…’ (en dat dan met zo’n geluid waar je een sik van krijgt). ‘Ja jongen, ik niet, wil jij anders even de vaatwasser uitruimen?’ ‘Nee, geen zin, je moet iets léúks voor me verzinnen!’
Ondertussen rinkelt de telefoon, want ik heb een telefonische afspraak op mijn werk.
Vervolgens een mail van de meester of we nog leuke foto’s willen sturen van hoe leuk en vrolijk onze kinderen aan het thuiswerken zijn, en o ja, of we ook vooral niet vergeten om lekker buiten te spelen en te bewegen. Vervolgens alvast een leuke compilatie erbij van verschillende klasgenootjes die blij kijken en keurig aan een keurige, opgeruimde keukentafel zitten te werken (ik bedoel, hoe kán dat? De mijne is ontploft!).

Maar gelukkig belt op dat moment een collega, bij wie het ook niet perfect is. Over haar schouder kijkt een vrolijke 4-jarige mee in de camera. Ze vertelt dat ze gek wordt van al dat ‘moeten’: ‘Als ik aan het werk ben denk ik: ik moet naar mijn kind, ik verwaarloos hem. Maar als ik met mijn kind zit te huiswerken denk ik: ik moet echt aan het werk, ik moet mijn uren maken, ik krijg er toch voor betaald.’

‘Wees lief voor jezelf,’ hoor ik mezelf tegen mijn collega zeggen. En ik weet dat ik het ook tegen mezelf zeg. Was ik het toch bijna weer vergeten.

___

Vond je deze blog leuk? Support ons als zussen in onze missie en doneer aan de crowdfunding die we deze maand doen. Ga naar supp.to/filiae

Doneer nu! We waarderen jouw hulp enorm!

___

Luistertip:

You might also like

Comments are closed.