Knipoog uit de hemel

FiliaeBlogKnipoog uit de hemel

Ik mis het zorgen. Ik mis mijn man. En ik mis het gevoel van ‘ertoe doen’. Het komt allemaal dubbel binnen in deze corona-tijd.                 ~ Mieke

Ik loop buiten in mijn tuin. Een waterig zonnetje schijnt door de wolken heen. Het is fris, maar je ruikt en voelt dat het een mooie dag gaat worden. Ik ben een mens dat veel associeert door geuren. De geur van pas (nat) gemaaid gras doet me bijvoorbeeld denken aan de eerste korfbaltrainingen, toen we nog op écht gras speelden, de geur van benzine op een tankstation aan die van lange vakanties naar Zuid-Frankrijk, die van de boerderij aan warme zomerdagen met oranje limonade en meestal een lichte hoofdpijn. Ik drink sindsdien ook nooit meer oranje aanmaak, krijg er bij voorbaat al hoofpijn van.

Ook vandaag associeer ik weer een geur. Die van een ochtend in september 2018. Het waren de laatste dagen van het leven van mijn man Hans. Ook toen waren de ochtenden koud, de middagen warm, leefde ik in een isolement, een cocon. Ik bracht uren door aan zijn bed, afgewisseld met onze ouders en de thuiszorg, soms de dominee, de kinderen natuurlijk. Dat was het kringetje. Soms zat ik even in de tuin of rende ik een rondje hard. Een enkeling die een bloemetje kwam brengen, of wat te eten, iets liefs stuurde. Het was een intense tijd, waarin ik heel dichtbij God leefde. Juist in die moeilijke tijd had ik het gevoel écht te leven. Daar raakte de hemel de aarde aan, leefde ik in totale afhankelijkheid van Hem. In het meest kwetsbare, daar waren geen muren meer tussen God en mij.

De gedachte aan die tijd maakt me weemoedig. Ik kan er, ondanks het verdriet, met een bepaald verlangen aan terugdenken. Ik wist wat mijn opdracht was, welke betekenis het leven had.

En nu ben ik hier, in mijn tuin. Alleen met mijn kinderen. Leef weer dat geïsoleerde leven. Maar nu zonder die duidelijk taak, die opdracht. Natuurlijk is er de zorg voor de kinderen, het dagelijks terugkerende thuisonderwijs. Ik heb mijn tuin lekker aangepakt, de schuur weer eens opgeruimd, maar toch… Ik verlang soms zo terug naar het moment van écht leven, daar zijn in Gods koninkrijk waar het echt er echt toe doet.

Ik keek laatst een prachtige documentaire over mensen met een meervoudig gehandicapt kind. In mijn werk kom ik veel van deze ouders tegen, mag ze soms een stapje verder helpen in het zoeken naar de juiste zorg voor hun kind. Maar toch, dit raakte me zó, dit inkijkje in hun leven. Ik zag het harde werken, de vermoeidheid, de zorg die altijd maar aanhoudt en zo moeilijk los te laten is. Ik zag ook de onvoorwaardelijke liefde voor hun kind, de overgave bij deze mensen. Zij vroegen zich niet af of ze het nog wel konden volhouden. Maar zagen hun kind als een van God gegeven geschenk. Een opdracht, een taak die ze moesten en wilden volbrengen. Het ontroerde me enorm, ik huilde werkelijk tranen met tuiten.
Deze mensen hadden wat ik juist nu zo mis in mijn leven. Iets wat ik heb ervaren en weer los moest laten. Ik mis het zorgen. Ik mis mijn man. En ik mis het gevoel van ‘ertoe doen’. Het komt allemaal dubbel binnen in deze corona-tijd.

En terwijl ik zo sta te mijmeren in mijn tuin, gaat de telefoon. Of ik kan inspringen bij een cliënt met een verstandelijke beperking thuis, ze hebben dringend ondersteuning nodig.
Ik kijk weer naar de wolken en glimlach om deze knipoog uit de hemel.

~ Mieke

Lees je ook zo graag wat Mieke schrijft? Zij geniet er ook van. Ondersteun ons daarom met een gift tijdens de crowdfundingsactie ‘De meiden van Filiae willen door!’ en ga naar: supp.to/filiae

Luistertip:

You might also like

2 Comments

avatar

Geraldine van Hell

04/20/2020

Zo herkenbaar.... ik zit nu volop in de zorgen rondom onze dochter. Zij ligt al sinds half december in het WKZ te wachten op aan operatie. Zolang er wat te knokken valt lijkt het allemaal wel te doen maar wanneer we nu al maanden in de wachtstand zitten is het erg zwaar. Ik heb God de laatste twee jaar op manieren leren kennen die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Juist op de zwaarste momenten is Zijn troost en nabijheid overweldigend. Maar nu.... terwijl we wachten, en wachten en nacht na nacht onze dochter van 5 alleen achterlaten in het ziekenhuis is het zwaar, heel zwaar. Tip: stel jezelf een doel dat met je persoonlijke relatie met God te maken heeft waar alleen jij wat aan hebt. Dit helpt mij enorm. Ik wens je veel geloof, hoop en liefde toe. Never stop praising

avatar

Rineke de Wit

04/20/2020

Dankjewel, Geraldine, voor wat je deelt. Mieke reageert nog even persoonlijk.