Herinneringen

FiliaeBlogHerinneringen

De herinneringen aan hem komen en gaan. Soms is het een hele tijd stil, soms komen er mooie herinneringen voorbij die ik met zacht hart, koesterend toelaat. Waar ik glimlachend aan terugdenk.
~ Mieke 

Misschien vraag je je af of ik nog vaak aan Hans denk. Ja, best vaak. De herinneringen aan hem komen en gaan. Soms is het een hele tijd stil, soms komen er mooie herinneringen voorbij die ik met zacht hart, koesterend, toelaat. Waar ik glimlachend aan terugdenk. Soms zijn er ook confronterende herinneringen, die leiden tot dikke tranen, schokkende huilbuien. Herinneringen aan intense momenten, een kind dat dolt met zijn vader, maar hem nooit meer vast kan houden. Van vrienden die samen lachen, maar nu nooit meer. Van gelukkige momenten op een terras vol goede gesprekken die voor altijd verstild zijn. Hij is er niet meer, maar hij is voor altijd met ons verbonden door die herinneringen.

Hans’ beste vriend was laatst jarig, hij werd 40 – zo oud zou Hans dit jaar ook worden. Ik wilde graag iets bijzonders voor hem doen, wetend hoeveel Hans en hij samen voor elkaar betekend hadden. Ik zocht naar foto’s van hen samen.  En al zoekend kwam ik weer zoveel herinneringen tegen. Van prachtige gezinsmomenten. Als ik terugdacht aan die momenten vroeg ik me voor de zoveelste keer af waarom ik er niet meer van had genoten. Want zo gaat dat met momenten. Pas later ga je ze koesteren, zie je wat het voor je betekende. En ik heb die momenten gehad, ben zo dankbaar voor die herinneringen. Hoeveel pijn ze soms ook doen.
Ik zie ook dat ik na de zomer van 2018 geen nieuwe herinneringen meer van ons samen heb. Dat is zo confronterend: er zullen nooit meer nieuwe komen. Maar het leven is wel doorgegaan en er zijn weer nieuwe foto’s van nieuwe gezinsmomenten, vakanties, ontmoetingen met vrienden, verjaardagen. Allemaal zonder hem, maar toch zijn ook dat mooie, nieuwe herinneringen.

Ik droomde laatst dat Hans er weer was. Dat hij opeens ons leven weer in kwam, gezond en wel. Het was een wonder, ik kneep mezelf zelfs in mijn droom om te checken of ik niet droomde. Of het pijn deed weet ik niet meer, maar het was levensecht. Ik loofde God voor dit geweldige wonder. Daar was hij, gewoon weer aanwezig in ons leven, alsof hij nooit was weggeweest. En er waren zoveel mensen blij met mij, het was overweldigend. Iedereen stond te juichen! En toch stond ik daar maar, werd steeds stiller. Want opeens kwam er een ander gevoel, besefte ik dat ons leven was doorgegaan. Ik vroeg me af of hij er wel weer in zou passen, of ik het allemaal wel goed had gedaan. Zo’n rare gewaarwording… De dankbaarheid, maar ook de twijfel.

De droom was snel weer voorbij, het was een onderdeel van een ochtend uitslapen vol flarden van dromen, maar ik kon het me nog levendig herinneren de rest van de dag.

Ik mijmer nog steeds over deze droom, over de vraag of het wel oké is dat wij weer doorgaan, het samen op onze eigen manier doen. Ik weet het wel, ik weet dat doorgaan gezond is. Maar toch: als hij weer terug zou komen, hij zou zo welkom zijn. We missen hem elke dag. Dan maken we wel weer plaats voor je Hans. Kom maar, je hoort bij ons. Voor altijd en eeuwig.

Luistertip:

 

You might also like

Comments are closed.