Dat loopt voor geen 1,5 meter

FiliaeBlogDat loopt voor geen 1,5 meter
Mieke Filiae

De mevrouw schreeuwde tegen ons: ‘Denkt u aan de 1,5 meter!!’. Ze keek er streng bij.  Bedremmeld gingen we snel achter elkaar lopen.      ~ Mieke

Na ons optreden in de Boogkerk vroeg Christine of ik even meeging naar een meubelzaak. Ze zocht een nieuwe bank. Daar had ik wel weer eens zin in, even lekker eruit.

Toen we de meubelboulevard naderden stond er een enorme file, waar geen enkele beweging in leek te komen. Ik dacht: omkeren en wegwezen hier. Maar toen bleek het de wachtrij voor de milieustraat te zijn, waar wij dus onnodig 5 minuten in hadden staan wachten. We weerstonden onze neiging om lelijke verwensingen uit het raam te schreeuwen, hard te toeteren en dat soort dingen. Nee, we haalden zonder blikken of blozen de rij in en parkeerden de auto bij de meubelwinkel een paar honderd meter verderop. Ach, ze hadden vast een hele goede reden om daar op deze zaterdagmiddag om half 2 hun rotzooi af te leveren.

Gelukkig was de situatie bij de winkel redelijk rustig en vonden we al snel de bank die Chris in het vizier had. We gingen er even lekker op zitten, keurig op 1,5 m van elkaar natuurlijk, en namen wat foto’s. Best relaxed even eigenlijk. Maar toch nog even verder kijken naar een andere bank. Je moet natuurlijk altijd even vergelijken. Het bleek wat drukker te zijn geworden in de winkel. We manouvreerden ons steeds met grote bochten om andere mensen heen, maar merkten dat dat steeds lastiger werd. Elke keer stonden er mensen in het gangpad, of zaten er al mensen op een bank die wij wilde bekijken. Ik merkte dat ik op een gegeven moment gewoon vastliep. Achter ons stonden mensen, voor ons en we konden niet om die bank heen, want daar stond weer een kast. Dan maar erover heen? De combinatie van deze gedachten, de geur van stoffige banken en het gevoel dat niemand mijn non-verbale signalen op leek te vangen maakte dat alle energie uit mij weglekte. Dan toch maar vragen en inbreken in het gesprek. Mijn irritatie en vermoeidheid verbergend zette ik mijn vriendelijkste gezicht op: ’Eh sorry, mogen wij er even langs.. in het kader van 1,5 meter afstand?’. ‘O ja natuurlijk, excuses’, zei de wat beteuterd kijkende verkoper. He bah, het was niet leuk om zo streng te moeten zijn.

Die avond ging ik even wandelen met een vriendin. We wandelden min of meer op corona-afstand, maar dat bleek bijna niet te doen. Er waren zóveel mensen op de weg, we liepen meer achter elkaar dan naast. Geen bal aan. Toen we op gegeven moment toch naast elkaar liepen kwam er opeens een fiets om de hoek scheuren. Een dame van rond de 65 met een e-bike (verdenk ik). Toen ze vlakbij ons was schreeuwde ze: ‘Denkt u aan de 1,5 meter!!’. Ik denk dat ze er ook nog eens heel streng bij keek. Geschrokken, wat bedremmeld gingen we snel achter elkaar lopen.

Tja, Deze tijd vraagt om grenzen aangeven, elkaar misschien wel opvoeden. Dat vraagt om nieuwe vaardigheden. Feedback geven heb ik altijd al lastig gevonden, ontvangen nog moeilijker. Nou, misschien dat ik het nu dan eindelijk eens leer.

Luistertip:

You might also like

Comments are closed.