Category Archive

Blog

Mieke vertelt

Mieke

De Luwte

Ik zoek naar relativerende gedachten, naar een plek om te schuilen, maar begin nu toch te foeteren. ‘Wat een rotweer!’.

Dinsdagochtend. Na een zorgvuldige check op buienradar strik ik vol goede moed mijn hardloopschoenen voor een rondje om het dorp. Er staat een flinke wind, maar ach, een beetje tegenwind is soms goed voor een mens. Ik ben niet de enige die het erop waagt en kom een vrouw tegen die me vriendelijk toeknikt. Niet veel later vallen de eerste druppels. Blijkbaar klopte buienradar toch niet helemaal. Maar ik denk aan psalm 84, over de milde regen die mij overdekt, verkwikt en mij tot zegen strekt, en loop goedsmoeds verder. Iets verderop knikt een andere voorbijganger me bemoedigend toe, met een blik van ‘bikkeltje hoor’. Ik groet haar vriendelijk en krijg tegelijk een wat onheilspellend voorgevoel. Op het paadje richting het bos breekt het los. Een felle hagelbui striemt in mijn gezicht, op mijn lijf.

Read More

Stilstaan is dankbaar zijn

Stilstaan is ook: dankbaar zijn voor waar je nu staat.

Vandaag even stilstaan bij wat er allemaal is gebeurd de afgelopen maanden. Midden in de corona-crisis een crowdfunding opstarten was niet niks, maar wat zijn we blij dat we het hebben gedaan. Wat zijn we gezegend! Het was een fantastische manier om toch onze leefwereld te vergoten, met jullie in contact te komen en elkaar over en weer te bemoedigen en inspireren. En wat hebben we ook veel gelachen om het opnemen van de soms maffe filmpjes.

Read More

Dat loopt voor geen 1,5 meter

Mieke Filiae

De mevrouw schreeuwde tegen ons: ‘Denkt u aan de 1,5 meter!!’. Ze keek er streng bij.  Bedremmeld gingen we snel achter elkaar lopen.      ~ Mieke

Na ons optreden in de Boogkerk vroeg Christine of ik even meeging naar een meubelzaak. Ze zocht een nieuwe bank. Daar had ik wel weer eens zin in, even lekker eruit.

Toen we de meubelboulevard naderden stond er een enorme file, waar geen enkele beweging in leek te komen. Ik dacht: omkeren en wegwezen hier. Maar toen bleek het de wachtrij voor de milieustraat te zijn, waar wij dus onnodig 5 minuten in hadden staan wachten. We weerstonden onze neiging om lelijke verwensingen uit het raam te schreeuwen, hard te toeteren en dat soort dingen. Nee, we haalden zonder blikken of blozen de rij in en parkeerden de auto bij de meubelwinkel een paar honderd meter verderop. Ach, ze hadden vast een hele goede reden om daar op deze zaterdagmiddag om half 2 hun rotzooi af te leveren.

Read More

Herinneringen

De herinneringen aan hem komen en gaan. Soms is het een hele tijd stil, soms komen er mooie herinneringen voorbij die ik met zacht hart, koesterend toelaat. Waar ik glimlachend aan terugdenk.
~ Mieke 

Misschien vraag je je af of ik nog vaak aan Hans denk. Ja, best vaak. De herinneringen aan hem komen en gaan. Soms is het een hele tijd stil, soms komen er mooie herinneringen voorbij die ik met zacht hart, koesterend, toelaat. Waar ik glimlachend aan terugdenk. Soms zijn er ook confronterende herinneringen, die leiden tot dikke tranen, schokkende huilbuien. Herinneringen aan intense momenten, een kind dat dolt met zijn vader, maar hem nooit meer vast kan houden. Van vrienden die samen lachen, maar nu nooit meer. Van gelukkige momenten op een terras vol goede gesprekken die voor altijd verstild zijn. Hij is er niet meer, maar hij is voor altijd met ons verbonden door die herinneringen.

Hans’ beste vriend was laatst jarig, hij werd 40 – zo oud zou Hans dit jaar ook worden. Ik wilde graag iets bijzonders voor hem doen, wetend hoeveel Hans en hij samen voor elkaar betekend hadden. Ik zocht naar foto’s van hen samen.  En al zoekend kwam ik weer zoveel herinneringen tegen. Van prachtige gezinsmomenten. Als ik terugdacht aan die momenten vroeg ik me voor de zoveelste keer af waarom ik er niet meer van had genoten. Want zo gaat dat met momenten. Pas later ga je ze koesteren, zie je wat het voor je betekende. En ik heb die momenten gehad, ben zo dankbaar voor die herinneringen. Hoeveel pijn ze soms ook doen.
Ik zie ook dat ik na de zomer van 2018 geen nieuwe herinneringen meer van ons samen heb. Dat is zo confronterend: er zullen nooit meer nieuwe komen. Maar het leven is wel doorgegaan en er zijn weer nieuwe foto’s van nieuwe gezinsmomenten, vakanties, ontmoetingen met vrienden, verjaardagen. Allemaal zonder hem, maar toch zijn ook dat mooie, nieuwe herinneringen.

Read More

Ik wil rust!

Filiae Mieke zus

Na een poosje pushen, manipuleren, en mopperen op zijn asociale en niet echt dankbare gedrag, gaf ik hem eigenlijk geen ongelijk.             ~ Mieke

Vorige week zondag was mijn zoon jarig. Alleen de opa’s en oma’s konden langskomen dus ik bereidde zoonlief vast voor op een andere verjaardag dan anders.
Maar door een paar attente moeders van school werd er een oproepje gedaan om jarige kinderen een kaart te sturen. Met opa en oma nog aan de taart kwamen de eerste klasgenootjes al aanfietsen. Speciaal voor mijn zoon de deur uit gegaan om hem een jarig gevoel te geven. Sommige kinderen kwamen alleen, anderen kwamen met hun ouders. We maakten een gezellig praatje door mijn nog niet dichtgegroeide heg. Mijn zoon genoot van al die aandacht en ik genoot volop met hem mee.

Dat het een beetje overweldigend was, bleek toen hij op een gegeven moment niet meer wilde komen als ik hem riep dat er weer iemand aan kwam. ‘Mama, ik wil nu gewoon even rust!’. Na een poosje pushen en manipuleren (waar ik heel bedreven in ben), en mopperen op zijn asociale en niet echt dankbare gedrag (en dat hij het door dit hele corona-gedoe allemaal verleerd zou zijn) moest ik concluderen dat ik hem eigenlijk geen ongelijk gaf. Ik had dit toch zelf ook niet verwacht, ook ik moest wennen aan opeens weer zoveel sociaal contact op een dag. Read More

Knipoog uit de hemel

Ik mis het zorgen. Ik mis mijn man. En ik mis het gevoel van ‘ertoe doen’. Het komt allemaal dubbel binnen in deze corona-tijd.                 ~ Mieke

Ik loop buiten in mijn tuin. Een waterig zonnetje schijnt door de wolken heen. Het is fris, maar je ruikt en voelt dat het een mooie dag gaat worden. Ik ben een mens dat veel associeert door geuren. De geur van pas (nat) gemaaid gras doet me bijvoorbeeld denken aan de eerste korfbaltrainingen, toen we nog op écht gras speelden, de geur van benzine op een tankstation aan die van lange vakanties naar Zuid-Frankrijk, die van de boerderij aan warme zomerdagen met oranje limonade en meestal een lichte hoofdpijn. Ik drink sindsdien ook nooit meer oranje aanmaak, krijg er bij voorbaat al hoofpijn van.

Ook vandaag associeer ik weer een geur. Die van een ochtend in september 2018. Het waren de laatste dagen van het leven van mijn man Hans. Ook toen waren de ochtenden koud, de middagen warm, leefde ik in een isolement, een cocon. Ik bracht uren door aan zijn bed, afgewisseld met onze ouders en de thuiszorg, soms de dominee, de kinderen natuurlijk. Dat was het kringetje. Soms zat ik even in de tuin of rende ik een rondje hard. Een enkeling die een bloemetje kwam brengen, of wat te eten, iets liefs stuurde. Het was een intense tijd, waarin ik heel dichtbij God leefde. Juist in die moeilijke tijd had ik het gevoel écht te leven. Daar raakte de hemel de aarde aan, leefde ik in totale afhankelijkheid van Hem. In het meest kwetsbare, daar waren geen muren meer tussen God en mij.

Read More

#graftak

Ik wilde hem nog een beetje opvrolijken. Maar toen zag ik dat er kleine groene blaadjes begonnen te groeien.             ~Mieke

We vonden deze paastak ergens op straat, ‘gratis meenemen’ stond erbij. Matthijs ontdekte het, zijn favoriete woord is tenslotte ‘gratis’.

Thuis zette ik hem op de vaas met een beetje water erin. Eigenlijk hoefde dat niet, maar toch. Het was een dorre, dooie tak. Ik wilde hem nog volhangen met paaseitjes, een beetje opvrolijken. Maar toen zag ik dat er kleine groene blaadjes begonnen te groeien, en nu een week later lijkt hij weer tot leven gekomen. We dachten dat hij dood was, maar door het water is hij toch tot bloei gekomen en draagt hij weer fris blad.  Read More

Wees lief voor jezelf

Het was duidelijk dat de kinderen mij echt niet accepteren als juf. ‘Mam, snap je dat niet?’ ‘Neeheee zo moet het niet!’ ‘Mam, ik wil niet dat je meekijkt!’     ~ Mieke

We hebben er nu drie weken op zitten in deze rare situatie. Het lijkt er wonder boven wonder op dat ik mijn draai wat ga vinden. En dat was werkelijk een hele weg.
Na de eerste week op school het werk voor mijn jongens te hebben opgehaald, startten we ambitieus aan het thuisonderwijs. Hop, lekker in de structuur, op tijd aan het ontbijt, geen schermtijduitbreiding en lekker buiten spelen. Lekker hoog die lat, moeders kon natuurlijk ook best doorgaan voor juf en we hebben al zoooveel ontberingen doorstaan, deze kan er ook nog wel bij.

Maar pff, dat viel toch even vies tegen. Read More

Haastige spoed

Hoe lekker is het dan om even woeeeehoeeeee midden in de wind te bleren.      ~ Rineke

Ik heb tomeloze bewondering voor handige mensen. Als meisje ving ik ooit op: “Je kunt overal iets van maken.” Ik voelde me natuurlijk gelijk aangesproken maar voelde ook twijfel: ja ja, als je handig bent.. maar hoe werkt dat voor zo’n verstrooide professor als ik die alles vlug, vlug, wilde doen? Maar toch liet het me niet los. Want daar hoorde ook iets bij van: geef niet zo maar op.

Geef mij nu als oudste zus een uitdaging en ‘hup’ ik spring erin, en ‘even zus zo’ wil ik dat doen, mooie filmpjes en liedjes in mekaar flansen. Geweldig. Dat gaat dus vaak goed.Maar ook vaak mis. Haastige spoed is zelden goed. Om maar even drie mooie spreuken te verenigen in een zin: Soms neem ik veel te veel hooi op m’n vork en stoot ik m’n neus aan de lat die veel te hoog ligt. Read More

Over hoop

Mieke

Had ik nu werkelijk al drie dagen niet meer in de spiegel gekeken? Of was ik daar met de tijd geleidelijk gaan wennen aan de dame in het spiegelbeeld met rode vlekken en een norse blik en schrale huid?          ~ Mieke

Wat ligt alles overhoop. De toekomst is totaal onzeker: financieel, qua gezondheid. Ik heb geen idee hoe mijn leven er de komende maanden uit gaat zien. Maar goed, dat is natuurlijk iets waar meer mensen last van hebben. We zoeken allemaal naar creatieve oplossingen om ons werk nog enigszins te kunnen doen. Ik verbaas me over de manier waarop sommige mensen in een handomdraai een nieuw ritme hebben gevonden, geweldige initiatieven opzetten en nieuwe kansen zien.

Want sorry mensen, ik kan dat niet. Ik heb tijd nodig om te schakelen. Ik vind dit lastig, het niet weten wat er komen gaat, dat binnen zitten, het thuisonderwijs geven en ondertussen ook nog moeten werken. Toen ik na drie dagen doelloos voor me te hebben uitgestaard toch maar eens die laptop opengeklapte, werd ik alleen maar zenuwachtig toen mijn zus mij vertelde hoe leuk het is om via Zoom een liedje op te nemen. ‘Je hoeft alleen maar even die app te installeren en dan, hup, stel je daar even wat instellingen zo in en ben je, zus, zo met een filtertje een superleuk filmpje aan het opnemen, even.’

Read More